เสียงบุญอย่างง่ายๆ

"อุปัชฌาย์ข้า (หลวงพ่อกลั่น) สอนว่า

ภาวนาได้เห็นแสงสว่างเท่าปลายหัวไม้ขีด ชั่วประเดี๋ยวเดียว เท่าช้างกระดิกหู งูแลบลิ้น

ยังมีอานิสงส์มากกว่าตักบาตรจนขันลงหินทะลุ"

“ไม่มีใครใหญ่เกินกรรม”

หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ

คนชาวพุทธชอบทำบุญ ถวายสังฆทาน สร้างโบสถ์ สร้างวิหาร เป็นการสงเคราะห์คนอื่น

แต่การปฏิบัติสร้างความดีเป็นการสงเคราะห์ตัวเอง คนไทยไม่สนใจเท่าไร

คนชาวพุทธชอบทำบุญ ไม่ชอบสร้างบุญ

ทำบุญคือสงเคราะห์คนอื่น สร้างบุญนี่คือการสร้างให้ตัวเองมีความสุข"

หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม

“ผู้รับหมดกิเลส ผู้ถวายก็ต้องหมดกิเลสด้วยนะจึงจะได้บุญมาก”

หลวงปู่บุดดา ถาวโร

" บุญนั้นผู้ถวายได้ถวายได้แล้วสำเร็จแล้วตั้งแต่ตั้งใจ หรือเจตนาในครั้งแรก

ตลอดจนนำมาถวายสำเร็จ ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรอีก

เพียงแต่ตั้งเจตนาดีเป็นกุศลหวังผลคือความสุข การพ้นจากทุกข์ทั้งปวงเท่านี้

ก็พอแล้วนั่นมันเป็นพิธีการหรือกฏเกณฑ์อย่างหนึ่งของเขา ไม่ต้องเอาอะไรทุกขั้นทุกตอนดอก "

หลวงปู่มั่น

" ทุกคนจะต้องเข้ามหายุทธสงครามสักวันหนึ่ง คือการ ต่อสู้กับมัจจุราช

เมื่อถึงเวลานั้นแต่ละคนจะต้องสู้เพื่อ ตนเอง และต้องสู้โดยลำพัง

ผู้ที่สู้ได้ดีก็จะไปดี คือไปสู่ สุคติ ผู้ที่เพลี่ยงพล้ำก็จะไปร้าย คือไปสู่ทุคติ

อาวุธที่ใช้ ต่อสู้มีเพียงสิ่งเดียว คือ "สติ" ซึ่งจะสร้างสมได้ด้วยการ เจริญภาวนาเท่านั้น "

หลวงปู่ฝั้น อาจาโร

 

ให้ทำบุญเสียแต่เมื่อยังมีชีวิตอยู่ บุญจะได้ติดตัวไปด้วย ไม่ต้องหวังพึ่งใครอันเป็นของไม่แน่นอน

การนำธรรมะมาปฏิบัติ ธรรมก็ศักดิ์สิทธิ์ในตัวเรา

แม้เราเองก็ศักดิ์สิทธิ์ต่อตัวเองและยังจะเป็นที่เคารพนับถือและเป็นที่ยึด เหนี่ยวของผู้อื่นอีกมากมาย

จนถึงขั้นหาประมาณไม่ได้โน่นแล นี่คือผลแห่งการปฏิบัติธรรมเห็นผล

อยัมภทันตา ผิดกับการนับถือเฉย ๆ ลอย ๆ อยู่มาก จงจดจำเอาไปปฏิบัติเพื่อความศักดิ์สิทธิ์แก่ตัวเองก็พอตัวแล้ว

หลวงปู่ขาว อนาลโย

"มีเวลาเมื่อไร ให้ปฏิบัติเมื่อนั้น

การฝึกจิต พิจารณาจิต เป็นวิธีลัดที่สุด"

หลวงปู่ดูลย์

ทำบุญ ทำทาน ทำกุศล ไม่ว่ามากหรือน้อย วัตถุมิใช่ตัวบุญแท้

ตัวบุญแท้มันเกิดที่หัวใจ คือ เจตนาของบุคคลนั้นต่างหาก

ถ้าเจตนาศรัทธาในขณะใด ในบุคคลใด ในสถานที่ใด ในที่นั้นๆ ได้บุญมาก

หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

บุญของผู้ให้ย่อมเจริญ

และย่อมเป็นที่รักแก่ผู้รับ

เป็นผู้รวย กินไม่ไหว ใช้ไม่หมด

ธรรมะจากหลวงพ่อสังวาลย์ เขมโก

อัตตาหิ อัตตโนนาโถ ตนเป็นที่พึ่งของตน

ตนทำบาปตนก็ได้รับทุกข์เอง ตนทำบุญบุญก็ให้ความสุขแก่บุคคลผู้นั้น

บุญ-บาป เป็นของเที่ยงแท้แน่นอน ใครทำบาป บาปย่อมให้ผล

ใครทำบุญกุศล บุญกุศลย่อมตามให้ผล

แต่ว่าบางอย่าง บางประการนั้น ไม่ทันกับใจกิเลสมนุษย์

ก็เลยเข้าใจว่าทำบุญก็ไม่เห็นผล แต่ว่าบาปนั้นไม่ทำก็เห็นผล

หลวงปู่สิม พุทธาจาโร